Oznaczenie brytyjskiego obiektu Amazona zaczyna się od trzyliterowego skrótu najbliższego dużego lotniska, a kończy cyfrą porządkową. Dla planisty trasy prefiks jest informacją o regionie, nie o adresie. Wiążący adres pochodzi z planu wysyłki w panelu sprzedawcy, a nie z zewnętrznej listy, bo sieć rośnie i zmienia się szybciej, niż te listy są aktualizowane.
Skąd się bierze kod obiektu
Amazon opisuje tę konwencję w swojej dokumentacji: pierwsze trzy znaki identyfikatora centrum logistycznego pochodzą z kodu IATA najbliższego dużego lotniska. Reguła jest ta sama po obu stronach Atlantyku, więc działa też w Wielkiej Brytanii. Dla przewoźnika to praktyczna wskazówka: kod zaczynający się od skrótu lotniska w Birmingham oznacza obiekt w rejonie West Midlands, a kod od skrótu lotniska w Manchesterze — obiekt na północnym zachodzie.
Cyfra na końcu to numer porządkowy w obrębie danego skupiska. Nie mówi nic o wielkości obiektu, o tym, czy przyjmuje palety piętrowane, ani o godzinach pracy bramy. Te informacje są przypisane do konkretnego obiektu, nie do prefiksu.
Dlaczego nie publikujemy listy adresów
Bo taka lista byłaby nieprawdziwa w dniu, w którym ktoś by z niej skorzystał. Amazon otwiera i zamyka obiekty, zmienia ich funkcje i przenosi przyjęcia dostaw między lokalizacjami. Zewnętrzne zestawienia kodów i adresów krążące w sieci potrafią być spóźnione o rok albo dwa, a różnica między dwoma obiektami w tym samym regionie to często sześćdziesiąt kilometrów objazdu i przepadnięte okno.
Adres wiążący jest dokładnie w jednym miejscu: w planie wysyłki utworzonym w panelu sprzedawcy. Stamtąd trafia na etykiety i stamtąd bierzemy go do rezerwacji okna. Ten sam adres wpisuje się do wniosku w Carrier Central, co opisujemy w tekście o rezerwacji okna dostawy do Amazona.
Specyfika obiektu, czyli to, czego kod nie powie
Amazon publikuje dla przewoźników zestawienie adresów i specyfiki dostaw dla obiektów w Europie. Znajdują się tam między innymi informacje o tym, które obiekty przyjmują palety piętrowane i jakie mają ograniczenia dla pojazdów. To zestawienie, a nie ogólna reguła, rozstrzyga o tym, jak zbudować ładunek na konkretny adres. Zasady samego piętrowania zbieramy w tekście o piętrowaniu i double-stackingu palet.
Część wymogów jest jednak wspólna dla całej sieci i o nie rozbija się najwięcej dostaw z kontynentu. Pojazd musi mieć co najmniej 7,5 tony dopuszczalnej masy i wzmocnioną podłogę, rozładunek odbywa się wyłącznie od tyłu, palety ładuje się krótszym bokiem do tyłu naczepy, a między ładunkiem a dachem i między ostatnią paletą a tyłem pojazdu musi zostać po trzydzieści centymetrów luzu. Naczepy typu „wagon and drag” nie są dopuszczone.
Co z tego wynika dla trasy z Polski
Rozmieszczenie obiektów w Wielkiej Brytanii nie jest równomierne. Największe skupiska leżą wzdłuż głównych korytarzy logistycznych środkowej Anglii i na północnym zachodzie, dalsze punkty ciągną się na północ do Szkocji, na zachód do Walii i na południowy zachód. Dla auta jadącego z Polski oznacza to prostą rzecz: pierwszy rozładunek zwykle wypada w środkowej Anglii, a wszystko poza tym pasem dokłada godziny jazdy po wyjściu z portu.
Dlatego przy dostawach do kilku obiektów kolejność rozładunków ustala się razem z kolejnością załadunku w Polsce, a nie po przyjeździe. Rozkładamy to w artykułach o jednym odbiorze i kilku magazynach Amazona oraz o segregacji palet według magazynu docelowego. Nasz magazyn w Milton Keynes leży w tym samym pasie środkowej Anglii, więc bufor na kolejne okno nie wymaga przejazdu przez pół kraju.
Źródła
- Amazon Seller Central: konwencja oznaczeń centrów logistycznych (kod IATA)
- Amazon Seller Central: wymogi pojazdu i specyfika obiektów
- Amazon Carrier Central (Wielka Brytania)
Masz adres obiektu z planu wysyłki i chcesz wiedzieć, ile realnie zajmie dojazd? Podaj go w formularzu wyceny, a wrócimy z planem trasy i propozycją okna. Kierunek opisujemy na stronie transportu do Wielkiej Brytanii.
